Column

“Zelfs medewerkers van Schiphol reageerden verbaasd op onze bestemming”

Johan Goossens

Leestijd: 3 minuten - door Johan Goossens op 10 februari 2018

“Ik had meer armoede verwacht”, zei Bart teleurgesteld. We waren inmiddels twee dagen in Estland en ik snapte precies wat hij bedoelde. Ook ik had gehoopt op sovjettaferelen met onverstaanbare, tandeloze oude vrouwtjes en boze stationschefs. Maar iedereen sprak hier Engels en niemand had wratten op gekke plekken of een abces in de nek  toch een beetje waarvoor je naar dit soort landen gaat.

We reisden het boek van Jan Brokken achterna, Baltische zielen. Dat stond vol markante verhalen van vrijheidsstrijders, verweesde landeigenaren en eenzame musici. Dit boek had ons tot tranen geroerd en we konden niet wachten deze warmbloedige mensen te ontmoeten, ons te laven aan de rijke geschiedenis van deze onfortuinlijke landen.

“Iemand die er was geweest omschreef Tallinn als het Zwolle van Noord-Oost-Europa”

“Tallinn?” zei de jongen van de autoverhuur ongeïnteresseerd in perfect Engels. “Wat ga je daar nou doen?” We hadden eerder al nattigheid gevoeld. Zelfs medewerkers van Schiphol reageerden verbaasd op onze bestemming en iemand die er wel was geweest omschreef Tallinn als “een beetje het Zwolle van Noord-Oost-Europa.” Eigenlijk was het meest positieve wat ik erover had gehoord, dat je er wel overal kon pinnen. “En de wifi is uitstekend!”

Bij het boek van Brokken was ook een cd gekomen en die vulde onze huurauto met jankerige vioolmuziek, terwijl de donkere rijen naaldbomen eindeloos aan ons voorbijschoten. De keurige EU-snelweg had weinig bezieling in zich, maar we probeerden de moed erin te houden door bij elk nietszeggend dorpje dingen te zeggen als: “God wat een leuke… brandweerkazerne.”

“Uiteindelijk scheurden we maar door naar Letland – Riga, om precies te zijn. Dit werd enorm bejubeld in het reisgidsje en bovendien had Jan Brokken daar wel drie hoofdstukken over geschreven. De jugendstilhuizen, de getormenteerde musici, ja zelfs de boekhandelaars waren van een bijzonder soort.

“En die Jan Brokken hoef ik ook niet tegen te komen in een donker steegje. Met zijn Baltische ziel”

Na aankomst liepen we een kort rondje door het centrum en streken we neer in een sportcafé.“Die klok was trouwens het hoogtepunt”, begon Bart, bladerend door het boekje.
“Wat?” Ik dacht aan de klok die we ergens hadden zien hangen. Het was me wel opgevallen, in mijn ooghoek, maar meer ook niet.
“Dat is bezienswaardigheid nummer 1 in Riga…”, zei hij somber.

Hij begon de andere hoogtepunten op te noemen, waarvan we de helft in ons korte rondje al hadden gezien. “Zo kom ik ook wel aan vijftien hoogtepunten”, bromde hij, bladerend.
“Kijk hier, een restant van een oude stadsmuur, dat is toch geen hoogtepunt? En hier, nummer vier, een zwak parkje, dat is toch geen hoogtepunt?”

Ik liet het even op me inwerken en stelde toen luchtig voor dat we altijd de rest van Letland konden ontdekken met onze huurauto.
Bart, citerend uit zijn boekje: “Vrijwel alle bezienswaardigheden van Letland liggen in Riga.”
“Nou, lekker dan.”
Bart gooide het boekje mijn kant op: “Wat een onzin zeg! En die Jan Brokken hoef ik ook niet tegen te komen in een donker steegje. Met zijn Baltische ziel.” De serveerster kwam eraan met twee ijskoude Heinekens en gaf ons de code voor de wifi. Die was, inderdaad, uitstekend.

Nee, als mensen vragen hoe het was in de Baltische staten, zeg ik: “Netjes, opgeruimd. Ach je kunt erheen, maar het hoeft niet.” De enige wrat die ik er heb gezien, was tijdens een Grindr-date. Toch jammer.

Foto: Marc Deurloo 

Advertentie
Advertentie
Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine #92

Deze keer: André van Duin, Dorian Bindels en 4 mannen over cosmetische ingrepen

Neem een abonnement

Geef cadeau