Vrijwel elke koppelpoging van zowel hetero- als homovrienden begint ermee. Maar laatst besefte ik ineens dat ik deze vraag de laatste tijd steeds moeilijker kan beantwoorden. Is er nog wel zoiets als ‘mijn type’? Of is ‘mijn type’ door de jaren heen steeds met mij mee ontwikkeld? En zal het dat ook blijven doen?

Of het nu een verruiming van mijn smaak is of wellicht toch ook iets met het ouder worden te maken heeft, op Tinder heb ik de leeftijdsfilters sinds kort opgeheven. Vaarwel leeftijdsdiscriminatie, van 18 tot 65 plus: iedereen maakt nu kans op Pim. Grindr heb ik verwijderd, omdat er daar slechts één bepaald type man actief leek te zijn. Mijn type is in ieder geval op meer gebaseerd dan enkel seksuele aantrekkingskracht.

Vroeger had ik je mijn type tot in de kleinste details kunnen omschrijven. Mijn leeftijd of net een paar jaar ouder, wit, donker haar, het liefst met krullen of een kleine slag, een perfect getrimd baardje en een klein beetje borsthaar dat subtiel boven zijn Ralph Lauren- of Tommy Hilfiger-polo uitkwam. En die kledingkeuze kwam dan weer perfect overeen met zijn afgeronde universitaire studie en zijn onverwoestbare ambities op carrièregebied. Ik zou hem zo voor je kunnen uittekenen.

"Zo ontstond mijn voorliefde voor de wat oudere, meer volwassen man"

Maar die tijden zijn voorbij. Met de opkomende globalisering en migratie kwam snel aan het licht dat mijn favoriete Disney-sprookje Aladdin ook op andere manieren zijn weg naar mijn fantasieën wist te vinden. Opgeschoren kapsels en bontkragen vervingen de Ralph Lauren-polo en ik betrapte me er steeds vaker op weg te dromen van een Arabische prins op zijn witte paard, of misschien wel kameel, waarmee ik in het diepste geheim aan elke realiteit zou ontsnappen.

Ook dit type bleek niet het monopolie op mijn verlangens te kunnen behouden. De vaak bijbehorende geloofsovertuigingen en geheimhoudingsplicht strookten niet met mijn innige kinderwens. Zo ontstond mijn voorliefde voor de wat oudere, meer volwassen man. De man die zijn leven al lang op de rit heeft en dit enkel nog wil delen met een jong pronkstuk. Ik zag mezelf al intrekken in een prachtig grachtenpand, inclusief extra slaapkamer voor mijn toekomstige adoptiekind.

Eén ding hadden deze droomheren allemaal met elkaar gemeen. Ze moesten hoe dan ook een mannelijk type zijn. Ook die eis bleek echter met ieder jaar dat verstreek een minder grote rol te spelen. Bij Aziatische mannen, bijvoorbeeld, kan ik een mooi gezicht met vrouwelijke trekken juist enorm waarderen. En voor een ook al niet zo stoer type als Troye Sivan of Years & Years-leadzanger Olly Alexander zou ik ook maar wat graag een uitzondering maken.

Ik begin me af te vragen hoe mijn volgende man eruit zal zien. Wat blijft er eigenlijk nog over? Als alle mannen aan mijn type voldoen, moet ik misschien toch eens proberen om op innerlijk te selecteren. Misschien had ik daar veel eerder mee moeten beginnen. Wellicht had ik het dan wél mijn hele leven met één type uitgehouden.

Foto: Peter van der Wal