Paul S.

Vluchten

Column

Leestijd: 3 minuten - door Paul S. op 18 februari 2018

Ondanks dat ik een uitgesproken mening heb over het toenemende anti-homogeweld, homofobe politici en Renate van der Gijp, uit ik die niet.

Ten eerste omdat ik gelukkig omringd ben door weldenkende mensen met dezelfde voorspelbare en politiek-correcte mening als ik. Ten tweede omdat het overtuigen van mensen met een tegenovergestelde mening strandt in een uitzichtloze discussie over de vrijheid van meningsuiting.

Volgens sommigen is homohaat een mening die simpelweg geuit mag worden. Voor hen is de vrijheid van meningsuiting blijkbaar eenrichtingsverkeer.

Geen enkel doordacht argument kan op tegen de onwil en onwetendheid van de mannen bij Voetbal Inside. Moe van het vechten tegen dat soort ongezouten meningen, koos ik ervoor te vluchten. Naar de film dan maar. Call Me By Your Name draaide in de bioscoop.

“Het gevecht tussen gevoel en verstand van de geliefden kwam enorm binnen. Er kwam een knagend schuldgevoel bij me op”

De film beloofde een aangename vlucht te zijn naar de eighties. Hoewel, aangenaam? Ik ben opgelucht dat we de kleding van de jaren tachtig ontgroeid zijn. De verschrikkelijk flodderige overhemden die minstens twee maten te groot zijn, de alom aanwezige unisex-spijkerbroeken in fletsblauwe kleren.

Tot mijn grote ergernis suggereert de film dat je op de, voor die tijd kenmerkende, synthesizerdeuntjes kunt dansen. Al bewijzen de acteurs vakkundig het tegendeel door consequent uit de maat te bewegen in elke dansscène.

Ook andere warme gevoelens over de eighties ontkracht Call Me By Your Name moeiteloos. Homoseksualiteit lag toen nog lastig. De film brengt schrijnend in beeld hoe twee mannen worstelen met hun liefde voor elkaar en de verwachtingen van anderen, om een traditioneler gezin te stichten.

“Als ik over vijfentwintig jaar meewarig wil lachen om de homofobe grappen van Voetbal Inside, moet ik me er vandaag tegen uitspreken”

Het gevecht tussen gevoel en verstand van de geliefden, die elkaar aantrekken en net zo hard weer afstoten, kwam enorm binnen. Er kwam een knagend schuldgevoel bij me op.

De tijd waarin Call Me By Your Name zich afspeelt, is maar vijfentwintig jaar gelden. Tegenwoordig is het in de Westerse landen bespreekbaar dat je op iemand van hetzelfde geslacht valt. Zelfs in voetbalprogramma’s hebben ze het erover.

Tegenwoordig komen jongens van veertien al uit de kast. Dat was zelfs in mijn jeugd in de jaren negentig ondenkbaar. Deze acceptatie van homoseksualiteit was er nooit geweest als iedereen z’n mond had gehouden.

Als ik over vijfentwintig jaar meewarig wil lachen om de homofobe grappen van Voetbal Inside, moet ik me er vandaag tegen uitspreken. Die mannen moeten zich eens gaan bezighouden met dingen waar ze verstand van hebben. Voetbal., of zoiets.

Foto: Peter van der Wal

Advertentie
Advertentie
Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine #92

Deze keer: André van Duin, Dorian Bindels en 4 mannen over cosmetische ingrepen

Neem een abonnement

Geef cadeau