Wielie Elhorst

Billy Graham is dood. Billy wie?

Column

Leestijd: 2 minuten - door Wielie Elhorst op 24 februari 2018

Wat kan een mens zich soms verscheurd voelen. Of laat ik maar namens mezelf spreken: wat voel ik me soms verscheurd. Vandaag is zo’n dag. Het nieuws brak door dat ds. Billy Graham is overleden, een van de meest bekende predikers van het Evangelie uit de Verenigde Staten.

Je kent hem misschien nog als de man die bij de beëdiging van iedere nieuwe president een gebed uitsprak. Hij is 99 jaar geworden. De reacties waren zeer uiteenlopend: van waardering voor de grote communicator die hij was tot krachtige veroordeling van zijn omstreden en kritische waardering van homoseksualiteit. De reacties laten me niet los. Alle stemmen klinken in mijn hoofd. Ik kan er niet van slapen.

Vanuit Engeland meldt zich via Facebook zomaar een ‘collega oud-heilssoldaat’ om met mij datzelfde dubbele gevoel te delen, een gevoel van verscheurdheid, kun je beter zeggen. Ik ben gelukkig niet de enige. Een genadig licht moment bij het aanbreken van de nacht.

“Ik ben bijna 50 jaar, een witte homo, opgegroeid als kind van twee babyboomers en zo kan ik nog wel even verder gaan”

Een mens is gewild en ongewild opgebouwd uit verschillende, soms vele identiteiten. Ik ben een Nederlandse man uit een van oorsprong Twentse familie. Ik ben bijna 50 jaar. Ik ben een witte homo. Ik ben opgegroeid als kind van twee babyboomers in een variant van negentiende eeuws evangelicaal Christendom: het Leger des Heils en nu ben ik een (dorps)dominee die theologisch gereformeerd is onderwezen. Ik ben een religieuze LHBTI-activist die zich druk maakt over de positie van LHBTI-mensen in hun kerken en gemeenschappen. O ja, en vrijgezel!

En zo kan ik nog wel even verder gaan. Het is het resultaat van mijn biografie: van wie ik ben, van wat me is overkomen en van waarvoor ik heb gekozen, al begin ik de mogelijkheid van een keuze hoe ouder ik word, hoe meer te relativeren – maar dat terzijde.

Voor mij is die verzameling van identiteiten een geheel. Ik heb tenminste zelf enig begrip van hoe het allemaal zo gekomen is: een witte homodominee die ook nog columns schrijft op Winq.nl. Ik kan ermee leven, sterker nog: ik ben er trots op.

“Ik merk dat het me irriteert dat gewaardeerde medegelovigen zijn conservatisme en vooral zijn LHBT-fobie gewoon lijken te negeren, terwijl dat ook zijn erfenis is”

Maar dan is er opeens weer zo’n dag dat je pijnlijk voelt dat die eigen identiteit of dat geheel van identiteiten bevochten is en dat de weg naar waar ik nu ben, niet zomaar van een leien dakje is gegaan. Vandaag is zo’n dag, de dag van de bekendmaking van het overlijden van ds. Billy Graham. Ik merk dat het me irriteert dat gewaardeerde medegelovigen zijn conservatisme en vooral zijn LHBT-fobie gewoon lijken te negeren, terwijl dat ook zijn erfenis is.

Ik schrik me kapot van de soms harde uitspraken van andere LHBTI’s (soms tegelijkertijd medegelovigen) die zondermeer ‘blij’ zijn dat hij dood is. Opgeruimd staat netjes. Had of heb ik nou echt zoveel met Billy Graham? Ik bedoel: gaat het hier nu precies om hem? Eigenlijk niet eens zozeer. Het is meer het pijnlijke besef dat je je hele leven verkeert op een kruispunt van identiteiten die een combinatie oplevert die altijd omstreden zal blijven, hoe geïntegreerd je jezelf ook voelt.

En daar word ik soms doodmoe van. Nooit eens echt kunnen rusten in wie je bent, in wie je geworden bent. En dat is extra lastig, kan ik je vertellen, voor de nogal ‘missionair’ ingestelde activist die ik ben. Dan zoek je het nog op ook; ook de overigens terechte verwijten bij het privilege van de witte homoman die ik ben (ook heel onlangs nog) – maar dat nu even terzijde.

Vandaag dacht ik even: ik stop ermee. Het is mooi geweest. Ik heb genoeg van alle wegkijken en van de lelijke woorden die soms bijna knappen van woede en boosheid, inclusief het aandeel dat ik daar zelf in heb. Maar activist zijn, is nu juist midden in die storm willen staan, moeilijke dingen durven zeggen en het aandurven moeilijke en soms rake woorden te horen te krijgen.

Ten diepste drijft mij als activist en als mens denk ik het bij elkaar willen houden van gerechtigheid én barmhartigheid: boos kunnen zijn, opstaan tegen wat het daglicht niet kan verdragen, solidair zijn met wie dat willen én tegelijk mild willen zijn, willen verbinden en verzoenen, omdat we uiteindelijk allemaal maar wat aanklooien. Is dat niet de ‘identiteit’ die we allemaal delen?

Zo, en nu ga ik naar bed. Kijken of het slapen nu wel wil gaan lukken…

Foto: Peter van der Wal

 

Advertentie
Advertentie

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine #91

Deze keer: acteur Majd Mardo, Michiel van Erp en een Berlin special

Neem een abonnement

Geef cadeau