Pim Nugteren

Ouder worden

Column

Leestijd: 3 minuten - door Pim Nugteren op 28 februari 2018

Met een licht mousserende wijn van vier euro als een Willem Nijholt op mijn panterhuidje voor de openhaard, daar teken ik voor!

Het is de week voor mijn 31e verjaardag. Ik loop door de supermarkt op een vrijdagavond. “Zou ik? Nou, vooruit, ik heb het verdiend”, denk ik bij mezelf. Maar mijn keuze wordt vrijwel direct daarna hard afgestraft. De kassajuffrouw tilt de fles wijn van de band en laat hem zorgvuldig door haar handen glijden. Ze draait hem nog een paar keer om en laat vervolgens haar ogen grondig over het etiket gaan.

“Licht mousserend en maar 10% dit keer, dat valt me mee. Ach, je wordt tenslotte ook een jaartje ouder hè. Om je ID hoef ik in ieder geval niet meer te vragen.” Verbouwereerd kijk ik haar aan. “Blieb!” De fles wordt gescand. “En dat ook nog eens voor maar vier euro. Nou, dat scheelt ook weer dan.” Ik weet me geen raad met de situatie en zoek naar woorden. De pizza, ‘eetrijpe’ avocado en quinoasalade ter compensatie, die volgen, laat ze gelukkig wel meteen langs haar heen gaan. Maar dat maakt het geheel er alles behalve minder treurig door. Het totaalbedrag wordt genoemd en zoekend naar een reactie, die maar niet komen wil, haal ik mijn pinpas maar langs de automaat. “Tot morgen meneer!”, wuift de dame achter de kassa me met een betweterige blik na.

“De eerste kraaienpoten beginnen zich nu ook al zonder lach te vertonen en mijn wallen zijn met een winterslaap nog niet verdwenen”

Als ik thuis ben, kan ik maar niet geloven wat er zich zojuist heeft afgespeeld. Ben ik dan echt zo’n treurig figuur geworden? Ik schenk de licht mousserende wijn – chic doen heeft geen zin meer, we weten nu allemaal dat hij maar vier euro was – voor mezelf in en kijk eens goed in de spiegel. De eerste kraaienpoten beginnen zich nu ook al zonder lach te vertonen en mijn wallen zijn met een winterslaap van zes maanden nog niet weg te werken. Het is een feit; ik word ouder.

Zo’n twee jaar geleden zwoer ik de alcohol juist om die reden volledig af. Anderhalf jaar dronk ik geen druppel meer in een poging de ouderdomsverschijnselen tegen te gaan. Een abonnement op de sportschool werd afgesloten en er is geen groente shake, #fitgirl tea of meditatieoefening die ik niet heb uitgeprobeerd. Zonder resultaat. En dus gaf ik mezelf gewonnen. Want er was één ding dat ik had ontdekt in die anderhalf jaar tijd: Er is een reden waarom we hier in de Westerse wereld met zijn allen zoveel drinken.

“En terwijl ik mezelf daar met mijn licht mousserende wijn van vier euro in de spiegel zag, was het net alsof ik in de toekomst keek”

Het maakt het leven namelijk simpelweg net dat kleine beetje leuker met een glaasje licht mousserende wijn van vier euro op z’n tijd. En daar is niets mis mee. Sterker nog: ik zie het als een wijze les. Toen ik die harde dertig eenmaal gepasseerd was en de teugels voor mezelf weer wat liet vieren, werd alles ineens weer een stuk leuker.

En terwijl ik mezelf daar met mijn licht mousserende wijn van vier euro in de spiegel zag, was het net alsof ik in de toekomst keek. Ik zag mezelf al helemaal voor me als een oude wijze nicht. Een echte levensgenieter. Als een soort Hans van der Togt in the making. Een Willem Nijholt die vanaf zijn rode fluwelen fauteuil als een trotse pauw ongegeneerd een oordeel velt over de rest van de wereld en het leven an sich. Op mijn panterprint huidje voor mijn openhaard zou ik vanuit mijn grachtenpand over de wereld heersen. In mijn eigen beleving dan in ieder geval. Wat de rest van de wereld daarvan vond, doet er niet toe. Heerlijk! En die licht mousserende wijntjes? Die worden alleen maar duurder. De champagne is niet aan te slepen in huize Pim en de kassajuffrouw zal me alleen nog maar jaloers aan durven kijken.

En toen, daar voor die spiegel, met mijn licht mousserende wijn van vier euro in de hand, had ik ineens mijn antwoord. “Ik geniet tenminste van het leven. En daar kun jij nog een hoop van leren, zestienjarige brutale puber! Dus bemoei je met je eigen zaken alsjeblieft. En je bonnetje hoef ik niet. Dankjewel!” En daar drink ik op. Proost!

Foto: Monseigneur Madhatter

Advertentie
Advertentie
Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine #92

Deze keer: André van Duin, Dorian Bindels en 4 mannen over cosmetische ingrepen

Neem een abonnement

Geef cadeau