Timo Schmid

Waar is de tolerantie in Nederland gebleven?

Column

Leestijd: 4 minuten - door Timo Schmid op 03 maart 2018

Afgelopen maand lanceerde kledingmerk Suitsupply zijn nieuwe controversiële reclamecampagne. Geheel in stijl zoals voorgaande jaren, zorgde ook deze campagne voor ophef. Alleen was de campagne deze keer niet vrouwonvriendelijk, racistisch of discriminerend. Juist heel progressief: een diverse groep van zoenende of innig (halfnaakte) mannen die het kledingmerk promoten.

Toch gaat dit voor veel mensen te ver, dat blijkt uit de duizenden ontvolgers op de social media kanalen van het merk. Zelfs negatieve reacties van mensen die ‘nooit meer een cent’ aan het merk willen uitgeven, zijn te lezen op Facebook en Instagram. Terwijl ik alweer moe word van de opkomende discussie en me afvraag wat in vredesnaam het probleem is, ben ik blij dat er weer een merk is dat het aandurft om gewaagde campagnes te maken.

Zelf vind ik Nederland de laatste tijd nogal braaf worden. Bijna niks lijkt meer door de beugel te kunnen en iedereen is alleen maar bezig alles in hokjes te plaatsen. Maar: dat hokjesdenken, waar Nederlanders heel goed in zijn, tast ondertussen wel de vrijheid en tolerantie aan. Recente voorbeelden zijn bijvoorbeeld meerdere anti-homogeweldsincidenten eerder dit jaar. Een homoseksuele jongen werd bovendien met een baksteen (!) op z’n hoofd geslagen.

“Wanneer personen mishandeld worden voor het simpele feit dat ze hun eigen leven leiden, dan is dat zorgwekkend”

Zelfs wanneer zo’n incident in de media verschijnt, gebeurt er vrijwel niks. Misschien volgen er een paar verontrustende quotes van politici, maar enige degelijke verbetering blijft weg. Ik wil geen gedachtes in mijn hoofd dat ik een baksteen tegen m’n hoofd kan krijgen als ik over straat loop.

Het mag duidelijk zijn: anti-homogeweld is meer dan alleen het fysieke geweld. Het is een gewelddaad tegen de hele gemeenschap. Niet iedereen zal zich onveiliger gaan voelen, maar er zijn genoeg homo’s die zich een avond op het verkeerde moment niet zouden kunnen verdedigen. Het creëert angst, waardoor ik nu wel twee keer me er op mijn hoede ben dan dat ik normaal zou zijn. 

“Als niemand concrete actie onderneemt, komt er ook geen verbetering in het aanpakken van mensen die proberen de vrijheid die wij hebben te bederven.”

Ik krijg weleens van mensen te horen dat ik overdrijf in mijn columns, maar het is niet overdreven. Wanneer personen mishandeld worden voor het simpele feit dat ze hun eigen leven leiden, dan is dat erg zorgwekkend. Al helemaal wanneer het vaak achter elkaar gebeurt, in de stad waar ik woon. Het gevoel dat mij iets kan gebeuren leeft nu meer dan twee jaar geleden.

Hetero’s krijgen nooit te maken met anti-heterogeweld. Er zijn geen mensen die specifiek op zoek gaan naar hetero’s om ze in elkaar te slaan. Bij de LHBT-gemeenschap is dat wel zo. Ik denk daarom dat hetero’s zich ook minder goed kunnen inleven hoe wij discriminatie of geweld ervaren en zien waarschijnlijk daarom minder snel de ernst van anti-homogeweld.

Als niemand concrete actie onderneemt, komt er ook geen verbetering in het aanpakken van mensen die proberen de vrijheid die wij hebben te bederven. Daarom ben ik ook blij met de campagne van Suitsupply, zij laten zien dat ze de LHBT-gemeenschap steunen. We mogen ze dankbaar zijn wat mij betreft, want zo’n posters heb ik in lange tijd niet meer gezien. Daarom kan ik ook niet wachten tot ik de posters overal op straat zie.

Samen staan we sterk, maar dan moeten we ook weer samen aan een tolerant Nederland werken.

Coverfoto: Peter van der Wal

Advertentie

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine #90

Deze keer: Nicolaas Veul, kale knapperds en de mannen van Queer Eye

Neem een abonnement

Geef cadeau