Filmrecensie

“Na het zien van Lady Bird kom je maar tot één conclusie” (****)

Leestijd: 4 minuten - door Boyd van Hoeij op 05 april 2018

Hoe is de relatie tussen een moeder en haar tienerdochter? Op die vraag krijg je antwoord in Lady Bird.

Het verhaal van Lady Bird, Greta Gerwigs solodebuut als regisseur, is zó goed geschreven en gespeeld dat je na het zien ervan nog maar tot één conclusie kunt komen: ik moet mijn moeder bellen. Christine (Saoirse Ronan) zit in 2002 op een katholieke middelbare school in Sacramento, de provinciale hoofdstad van Californië.

Ze heeft liever dat iedereen haar Lady Bird noemt. Ze heeft een geitenwollensokkenvriendje (Lucas Hedges) die van musicals houdt en met wie ze een beetje knuffelt, maar na een schokkende ontdekking over zijn geaardheid probeert ze dan maar iets aan te leggen met de zwoele rocker Kyle (Timothée Chalamet, uit Call Me By Your Name).

Kyles reactie op zijn niet echt fantastische ontmaagding van Christine is heerlijk droog en lekker quotebaar. Maar de film is eigenlijk het verhaal van de onmogelijke liefde tussen dochter Christine en moeder Marion (Laurie Metcalf, net als Ronan echt fantastisch), een stel dat niet met en ook niet zonder elkaar kan. Zelfs als je eigen relatie met je ouders oké is, zal deze grappige en ontroerende film een feest van herkenning zijn.

Lady Bird
Greta Gerwig 
Met Saoirse Ronan, Tracy Letts en Laurie Metcalf 

Vanaf 5 april in de bioscoop 

Advertentie
Advertentie

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine #91

Deze keer: acteur Majd Mardo, Michiel van Erp en een Berlin special

Neem een abonnement

Geef cadeau