Irene Burgering

Ineens was mijn zoon weer 2 jaar oud

Column

Leestijd: 4 minuten - door Irene op 13 mei 2018

Afgelopen oud en nieuw werd Irenes zoon in elkaar geslagen vanwege zijn geaardheid. “Kapot gemept door een viertal helden dat het nodig vond om deze 'kankerhomo' even een lesje te leren.”

Het is heel gek, maar eigenlijk hebben mijn kinderen geen vaste leeftijd. Ja, natuurlijk, Mej. R is 25, Tokke 23 en de twee jongsten, Es en Em, zijn zestien en vijftien. Inmiddels hebben ze zich alle vier min of meer gevormd tot autonome persoonlijkheden. Als alles lekker draait, gedragen ze zich redelijk conform hun kalenderleeftijd.

Maar dan ineens kunnen ze zomaar weer twee zijn.

1 januari, acht uur ’s ochtends. Mijn telefoon gaat. Ik zie dat de beste vriendin van Tokke belt en ben meteen klaarwakker. Het is al geen groot meisje, maar nu is haar stemmetje toch wel heel klein: “Irene, het gaat niet goed met Tokke. Hij is in elkaar geslagen vannacht. Hij is erg overstuur en hij was ook heel vies. Ik heb hem hier in bad gezet.” Ik zeg alleen dat ik eraan kom. Vijf minuten later zit ik in de auto naar Amsterdam. Daar aangekomen tref ik meerdere vriendinnen van Tokke met witte bekkies, uitgelopen mascara en angstige ogen.

Dan zie ik van opzij een traan over zijn gezicht rollen.

Daar zit hij, in elkaar gedoken op de trap en iemand doet zijn schoenen aan. “Je moeder is er”, hoor ik een ander zeggen en hij kijkt op. Met een kapot geslagen gebit en gezicht probeert hij een lachje te produceren, maar dat lukt niet echt. Hij praat niet, ik ook niet. Ik pak hem alleen maar beet. Heel voorzichtig, want alles doet hem pijn. Mijn hart breekt en mijn Tokke is ineens weer twee. In paniek. Kapot gemept door een viertal helden dat het nodig vond om deze 'kankerhomo' even een lesje te leren aan het einde van de nieuwjaarsnacht. Ze hadden toegeslagen toen hij zijn fiets van het slot aan het halen was.

Samen strompelen we de drie trappen af. Het gaat moeizaam, ook zijn knie is gekneusd. Mijn liefde voor hem op dat moment is zo groot dat er geen ruimte is voor boosheid. Boosheid naar de vier mannen die waarschijnlijk al lekker liggen te slapen. Ik help hem in de auto en meld alvast aan de huisartsenpost dat ik met hem onderweg ben. Dan zie ik van opzij een traan over zijn gezicht rollen. Echt huilen doet hij niet. Voor het eerst die ochtend denk ik: wat een stel klootzakken! Ik aai hem over zijn knie, doe zijn gordel voor hem dicht en we vertrekken naar de dokter.

“Natuurlijk ben ik een herkenbare homo, maar ik weiger me als grijze muis te gedragen”

Medisch viel het in zoverre gelukkig mee dat er lichamelijk geen restschade zal blijven. Onze tandarts kon op 2 januari zijn gebit alweer helemaal herstellen naar hoe het er voor de klappen uit had gezien. Tokke bivakkeerde een aantal dagen op de bank, met een dekentje en soepjes, om zijn mond, gebit en enorme lippen wat te sparen. Je bent als moeder dan zo blij dat je even mag zorgen.

Tokke en ik hadden veel gesprekken. Ineens was mijn kind weer zo volwassen. “Kijk mam, natuurlijk ben ik een herkenbare homo. En het is in en in triest dat ik daarom mishandeld ben. Maar ik weiger om me als grijze muis te gaan gedragen. En mezelf te verloochenen. Die prijs is hoger dan dat ik een klap moet incasseren. Letterlijk, in dit geval.” Wat een wijsheid en wat had hij helaas gelijk.

De agent belde. Of mijn zoon ervan op de hoogte was dat valse aangifte doen strafbaar was.

In de loop van de eerste week van januari hebben we natuurlijk ook aangifte gedaan. Bij een stugge agent deed Tokke zijn verhaal. Hij was op het tijdstip van de mishandeling niet geheel nuchter en omdat hij ook even knock-out was geslagen, miste hij delen van die nacht. Toen we net thuis waren, belde de agent Tokke op zijn mobiel. Of hij ervan op de hoogte was dat valse aangifte doen een strafbaar feit was. En of hij niet gewoon dronken van zijn fiets was gevallen. Ik zag Tokke breken. Het was zo’n trap na. De politie heeft nooit de camerabeelden veiliggesteld van het gebied waar het gebeurd is. Tokke is niet serieus genomen en de vier mannen zijn nooit opgepakt. Dat heeft me zo boos gemaakt.

Tokke is inmiddels gelukkig weer gewoon 23. Af en toe heeft hij er nog wel last van, maar hij is sterk en jong. En met zijn herstelde gebit weer even knap als voorheen. Maar de littekens blijven, figuurlijk en letterlijk. Toen hij laatst uit was en onder een blacklight stond, zei een vriend: “Goh, ik kan nu ineens precies zien waar je tanden zijn afgebroken. De nieuwe stukken lichten heel raar op.”

Foto: Peter van der Wal

Advertentie

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine #88

Deze keer onder meer: Tim Oliehoek, de 26 beste gay biopics en James Corden.

Neem een abonnement

Geef cadeau