Mijn geloof en ik

“Mijn familie denkt dat de ‘ziekte’ voorbij is”

Saïd Boularouz vertelt zijn verhaal

Leestijd: 3 minuten - door Manju Reijmer op 26 mei 2019

Ondanks de oneindige hoeveelheid discussie die er in Nederland over de islam gevoerd worden, blijven LHBTQ-moslims veelal onbesproken. Extreemrechts zet de islam haaks op homorechten of vrijheid om te zijn wie je bent.

Organisaties als Secret Garden en Stichting Maruf, die een eervolle Jos Brink Prijs kreeg toegewezen, bieden LHBTQ-moslims een veilige plek tussen de problematiek in hun eigen bevolkingsgroep en die van de grotere niet-islamitische meerderheid.

Journalist Manju Reijmer sprak voor Winq met acht vooraanstaande of uitgesproken queer moslimmannen over hún interpretatie van islam. Vandaag het verhaal van Saïd Boularouz.

“Als iemand het woordje ‘homo’ zei, dan voelde ik al woede en ook angst om buitengesloten te worden. Ik ben dat niet. Ik ben Saïd. Je wordt zo gehersenspoeld door dat woord alleen. Nu loop ik gewoon door. Respecteer jezelf, dan kom je er. Luister naar jezelf, niet naar anderen. Dat was mijn fout. Ik heb niet naar mijzelf geluisterd. Ik wilde een roze vestje aan, maar dat heb ik niet gedaan vanwege jou.

In Utrecht heb ik mezelf geleerd om me mannelijk te gedragen. Ik moest me elke keer beschermen om te overleven. Ik was bang en ik schaamde me, als ze lachten onderweg naar de tramhalte.

Said

Ik weet nu wat ik niet moet doen. Nu wil ik vrijheid. Ik woon nog thuis, maar daar ben ik mezelf niet. Je moet een andere houding aannemen. Mijn familie denkt dat de ‘ziekte’ voorbij is. Eerst zag ik het wel als een ziekte. Ze gingen me genezen. Toen geloofde ik het.

Ik wist niets over homo’s. Niets geleerd op school, niets op televisie. Ik ben van mening dat als we er meer op school over hadden gehad, dan had ik tenminste nog één steunpunt gehad. Na alles nemen mijn ouders me nog steeds in hun armen. Maar je bent anders.

Ik was zestien toen iedereen het zag. Ik ben boos op het feit hoe ze me hebben gemaakt. Ik was agressief en ben door hen aan de drugs gegaan. Ik zocht verdoving. Dan maar dood door de drugs, dan ga ik tenminste niet dood door hen. Ze hebben me een ander persoon gemaakt.

Nu geniet ik wel van het leven. Ik ga naar homokroegen. Iedereen maakt me belachelijk omdat ik naar dragqueen shows ga. Vind ik mooi. Zij durven zich zo te kleden. Dat is vrijheid. Dat je doet wat jij wilt. Punt.”

Beeld: Armando Branco

Volg je ons al op Instagram?

Advertentie
Advertentie
Artikelen in dezelfde serie - Mijn geloof en ik

“Mijn familie denkt dat de ‘ziekte’ voorbij is”

“Pas tijdens mijn studie kwam ik erachter dat mensen ook prima zonder God kunnen leven”

“Je haalt het niet in je hoofd om het er binnen je familie over te hebben”

“Mijn identiteit is per seconde anders, mijn energie verandert”

“Er moeten rolmodellen zijn om jezelf te identificeren en te erkennen”

“Ik vroeg mezelf af waarom ik niet zoals mijn vrienden kon zijn”

“Op straat glimlachte ik en thuis viel ik huilend in slaap”

“Zowel de kerk als LHBTQ's, moeten stoppen elkaar te veroordelen”

“Homo-emancipatie wordt door extreemrechts gebruikt als een stok om moslims mee te slaan”

'Het hindoeïsme heeft geen probleem met homo's, maar veel Hindoestanen wel'

'Toen het joodse "homohuwelijk" voor het eerst ter sprake kwam, vielen er mensen flauw'

'Mijn geloof en seksualiteit botsen helemaal niet met elkaar'

'Ik was een dominee zonder kerk omdat ik op vrouwen val'

'Ik wil gewoon zonder excuus homo én christen zijn'

Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine 98

Deze keer: Kinky Boots-acteur Naidjim Severina en heel veel design

Neem een abonnement

Geef cadeau