Winq ♥︎ Erwin Olaf

“Door dat malle ouder worden, leer je toch wel echt dat less is more”

Erwin Olaf wordt zestig en blikt terug

Leestijd: 2 minuten - door Edwin Reinerie op 03 maart 2019

Gemeentemuseum Den Haag en Fotomuseum Den Haag brengen met een dubbeltentoonstelling een eerbetoon aan Erwin Olaf, die dit jaar zestig wordt. Het Fotomuseum zoomt in op het ambacht van fotografie en het Gemeentemuseum toont zijn meer recente werk. Winq belde met de jubilerende fotograaf.

Hoe gaat het met je gezondheid, met jouw longemfyseem?
“Relatief goed. Het is zoals het is. Af en toe ben ik buiten adem. Maar ik ben gelukkig met de situatie. Shit happens but flower grow on shit.”

Terugkijkend: waar ben je echt blij mee?
“Mijn leven is als een golf, merk ik nu ineens: soms gaat het beter en soms gaat het minder. Maar je hebt die mindere periodes ook nodig om weer tot een goede tijd te komen. Ik ben in ieder geval heel blij met mijn meest recente werk, Palm Springs – het derde deel van een drieluik, na Berlijn en Shanghai. Deze serie is echt een doorbraak in mijn denken – ik durfde nooit op locatie te fotograferen. Ik wil de emotie van film benaderen en ik dacht dat ik dat in fotografie op locatie nooit zou kunnen. Natuurlijk wel in bijvoorbeeld oorlogsfotografie, maar niet in mijn tak van sport: geënsceneerde beelden. Ik ben blij dat het wel echt goed is uitgepakt.”

Erwin Olaf

Maar jouw serie Grief had die emotie toch wel echt?
“Jazeker. Weet je, door dat malle ouder worden leer je toch wel echt dat less is more. Dat geldt ook voor Grief. Dan hoor je mensen erover praten alsof ik ‘Vermeer-licht’ heb gebruikt. Zo kijk ik helemaal niet; als dat gordijn maar recht hangt, haha. Als ik terugkijk naar mijn oudere werk moest er altijd steeds maar meer bij: die vrouw kan best een pot op haar hoofd en waarom zetten we er niet een klein mannetje naast?”

En wanneer zat je in een mindere periode?
“Er zijn wel series die ik onder het tapijt heb geschoven. Het midden van de jaren negentig was niet zo goed, vind ik. Ik maakte veel te veel commercieel werk in die tijd. Maar ineens was daar ook Mind of their own, een serie met mensen met een verstandelijke handicap. Daarmee ben ik wel blij – ik gebruikte voor het eerst kleur. Was nog wel de tijd van de iT en de RoXY: het kón niet barokker. Wel ‘van dik hout zaagt men planken’- fotografie, hoor...”

Meer informatie vind je hier

Advertentie
Advertentie
Artikelen in dezelfde serie - Uit de kunst

“Kinderen vinden twee prinsen die verliefd op elkaar zijn heel normaal”

Igor Vrebac onderzoekt opnieuw het verschil tussen mannelijk- en vrouwelijkheid

"Er zit óók een soort Hollandse nuchtere heteroman in mij"

“Met ballonnen kaart ik maatschappelijke thema’s aan op vriendelijke wijze”

“Deze mensen hebben allemaal voor zichzelf gekozen”

“Mensen denken dat racisme iets is dat van ras tot ras gaat, maar het gaat zoveel verder”

Fahd Larhzaoui maakt voorstelling over de tijd na je coming-out

“Er is in onze maatschappij ruimte genoeg voor de overwinnaar”

“Door dat malle ouder worden, leer je toch wel echt dat less is more”

“Ik dacht dat de emancipatie van LHBTQ’s wel gestreden was”

Teun Seuren maakt collectie over homoseksualiteit en het geloof

Modeontwerpster Sabine Staartjes: van prooi tot paradijsvogel

“Steeds meer mannen slaan aan het breien”

Urgentie voor het vieren van diversiteit voelbaarder dan ooit

"Dansen doet altijd pijn, maar dat hoort bij het vak"

“Mijn foto’s zijn een sprookjesachtige perfectie in een wereld die niet bestaat”

'Dante vs. Mohammed Ali' beleeft wereldpremière tijdens NFF

Ryan Djojokarso nog één keer te zien met dansvoorstelling over homoseksuele gevoelens

"Ik verken de extreme uitersten van mijn persoonlijkheid"

“Homo’s zijn in heteronormatief oog nooit echt mannelijk”

Italiaanse mannen voor het eerst uit de kleren voor Sabrina van den Heuvel

Robin van der Haak maakte een film over queer zijn. Wat is dat precies?

Noah Valentyn fotografeert Amsterdam Pride-ambassadeurs

“Schilderijen van Marlene en Audrey moesten mooi zijn, dit was iets anders”

“We zijn het gewoon gaan doen, in elkaars trui en foto's schieten”

‘Ik werd ermee gepest, maar als ik danste, voelde ik me geen buitenbeentje'

Jochem Brouwer fotografeert de mode van Frank Govers

Een onthullend gesprek met producer, model en Insta-hunk Alexander Abramov

REINDIER is niet te stoppen – zelfs niet met een verlamde stemband

“In Roemenië hebben homo's letterlijk een dubbele agenda”

Fotografieduo Dario en Misja over de liefde, dromen en lastige modellen

“Ik probeer zoveel mogelijk homokoppels in mijn strips te plaatsen”

“Ik hoef niet origineel te zijn”

Van Defensiemedewerker tot dansfotograaf

Jauke bestrijdt zijn onzekerheid met fotografie

Bij hun geboorte leken Laurens en Yentl tweelingzussen, maar niets bleek minder waar

'Ik haal mijn inspiratie uit "onze" geschiedenis'

‘Veel porno is repetitief en slaapverwekkend’

‘In onze zoektocht naar wezenlijk contact komen we steeds verder van elkaar af te staan’

Sterresoet en Gale geven iconische beelden een gay makeover

Levenskunstenaars Gerald en Martijn zochten zichzelf en vonden elkaar

'Hetero's kunnen nog heel wat leren van LHBT's'

'Veel mensen hebben niet door dat je in slechts 24 landen mag trouwen'

'Fotograferen tijdens de Canal Parade is een feestje!'

'Ik had geen idee hoe ingewikkeld een coming-out eigenlijk is'

'Ook hetero's moeten aandacht besteden aan de situatie van Tsjetsjeense homo's'

Stephanie en Esther raakten alles en iedereen kwijt, maar vonden elkaar

'Ik dacht altijd dat Nederland het toonbeeld van vrijheid was'

'Ik ben opdrachten verloren omdat ik fetisjfoto's maak'

'Slechte foto's maken is met deze modellen onmogelijk'

Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine 97

Deze keer: Alex Klaasen en heel veel pride!

Neem een abonnement

Geef cadeau