Uit de kunst

“Met ballonnen kaart ik maatschappelijke thema’s aan op vriendelijke wijze”

Ballonkunstenaar Gilles Tytgat

Leestijd: 4 minuten - door Martijn Kamphorst op 02 juni 2019

Overdag is hij docent maatschappijleer, geschiedenis en mode aan een middelbare school in Gent, maar ‘s avonds bootst Gilles Tytgat met zijn ballonnen iconische beelden en figuren na: van Duncan tot Gaga. “Kunst is voor mij een medium om diversiteit te tonen aan de maatschappij, ik doe dat met ballonnen.”

De ingenieuze ballonkuntwerkjes van Gilles Tytgat – zelf noemt hij ze ‘inflatables’ –  ontstonden bij puur toeval: “Mijn leerlingen organiseerden een aantal jaar terug een voedingsbeurs. Daarbij versierden ze hun kraampjes met slingers en ballonnen. Na afloop werden die allemaal lek gestoken en in doorzichtige vuilniszakken gepropt. In een van de ballonnen, die vastgeklemd zat tussen de zak en de overige inhoud, herkende ik duidelijk een gezicht. Dat was echt een aha-moment. Thuis heb ik direct geprobeerd het effect na te bootsen door ballonnen vast te klemmen tussen twee stukjes plastic. Inmiddels werk ik met plaatjes plexiglas.”

Gilles Tytgat - The Inflatable Balloon
Gilles Tytgat (@The_Inflatable_Balloon)

Hoe bepaal je welke beelden je nabootst?
“Dat gaat heel intuïtief. Ik kies voor personen die vaak in de media zijn, politieke figuren of mensen die in opspraak raken, maar ik put ook inspiratie uit films en andere kunstvormen. Zodra de nieuwe premier van België bekend is, verander ik hem in een inflatable. Het is voor mij soms ook een vorm van protest. Ik sta bijvoorbeeld niet achter de standpunten van Donald Trump, maar sommige beelden lenen zich wel heel goed voor een inflatable. Hetzelfde geldt voor Thierry Baudet. Die had ik in elkaar geknutseld voor het geval hij zou zegevieren bij de Europese Verkiezingen. Ik ben blij dat ik hem uiteindelijk niet heb hoeven gebruiken.”

Wat maakt een beeld wel of niet geschikt?
“Ik beperk me meestal tot maximaal twee personen, anders worden de werkjes te dik en past het klemmetje niet meer rond het plexiglas. De klemmen kunnen ook springen. Een tijdje terug schoot er met veel kracht een van de klemmetjes van een van mijn creaties. Zo is de spiegel in mijn atelier gesneuveld. Rond die tijd kreeg ik een aanbod om tentoon te stellen, maar dat heb ik maar geweigerd. Ik was bang dat iemand met volle kracht zo’n klemmetje tegen zijn hoofd zou krijgen. Sinds ik plexiglas gebruik is het gelukkig niet meer voorgekomen. Ik heb laatst dus ook voor het eerst geëxposeerd en dat leverde superleuke reacties op."

Hoe lang werk je aan één creatie?
“Dat hangt er sterk vanaf. Soms blijven de plooien heel mooi zitten en ben ik met een half uur klaar, andere keren werk ik er twee uur en soms leg ik iets zelfs een week aan de kant.”

Je bedrijft soms ook een vorm van micro-activisme aan de hand van je keuzes.
“Kunst is voor mij altijd een medium geweest om diversiteit te tonen aan de maatschappij. Die ballonnen hebben daarbij iets kinderlijks. Kinderen gaan vaak heel eerlijk om met wat ze beleven, zien en lezen in de media. Deze kunstvorm is een vriendschappelijke manier om maatschappelijke thema’s aan te kaarten. Ik moet een beeld terugbrengen naar de essentie. Sommige dingen maak ik ook bewust niet. Onlangs is er in Antwerpen een jong meisje vermoord. Ik kreeg toen van iemand de suggestie om haar foto na te maken. Dat ging mij een stap te ver. Het was bedoeld als een soort eerbetoon, maar het zou hebben gevoeld als likes scoren met het leed van een ander. Dan maak ik liever iets over seksueel geweld in het algemeen.”

Wat zijn je favorieten tot nu toe?
Koningin Elizabeth vond ik erg leuk, maar ook de filmposter van L’Inconnu du Lac, die ik voor de nieuwe Winq maakte. Mijn Mondriaan en de David van Michelangelo vind ik ook nog altijd erg mooi. Daar zijn de plooien zeer goed gelukt.”

Heb je het weleens opgegeven?
“Zelden. Ik probeer altijd een manier te vinden om het toch te doen slagen. Bijvoorbeeld bij Duncan, die voor jullie het Songfestival won. Ik maakte een beeld na dat ik op zijn Instagram vond, waarop hij in de wolken zit. Eerst printte ik een achtergrond met wolken erop, maar dat werd erg lelijk. Uiteindelijk kwam ik op het idee om de wolken op het werkje te projecteren.”

Meer werk zien van Gilles? Volg hem via Instagram/the_inflatable_balloon

Volg je ons al op Instagram?

Advertentie
Advertentie
Artikelen in dezelfde serie - Uit de kunst

“Kinderen vinden twee prinsen die verliefd op elkaar zijn heel normaal”

Igor Vrebac onderzoekt opnieuw het verschil tussen mannelijk- en vrouwelijkheid

"Er zit óók een soort Hollandse nuchtere heteroman in mij"

“Met ballonnen kaart ik maatschappelijke thema’s aan op vriendelijke wijze”

“Deze mensen hebben allemaal voor zichzelf gekozen”

“Mensen denken dat racisme iets is dat van ras tot ras gaat, maar het gaat zoveel verder”

Fahd Larhzaoui maakt voorstelling over de tijd na je coming-out

“Er is in onze maatschappij ruimte genoeg voor de overwinnaar”

“Door dat malle ouder worden, leer je toch wel echt dat less is more”

“Ik dacht dat de emancipatie van LHBTQ’s wel gestreden was”

Teun Seuren maakt collectie over homoseksualiteit en het geloof

Modeontwerpster Sabine Staartjes: van prooi tot paradijsvogel

“Steeds meer mannen slaan aan het breien”

Urgentie voor het vieren van diversiteit voelbaarder dan ooit

"Dansen doet altijd pijn, maar dat hoort bij het vak"

“Mijn foto’s zijn een sprookjesachtige perfectie in een wereld die niet bestaat”

'Dante vs. Mohammed Ali' beleeft wereldpremière tijdens NFF

Ryan Djojokarso nog één keer te zien met dansvoorstelling over homoseksuele gevoelens

"Ik verken de extreme uitersten van mijn persoonlijkheid"

“Homo’s zijn in heteronormatief oog nooit echt mannelijk”

Italiaanse mannen voor het eerst uit de kleren voor Sabrina van den Heuvel

Robin van der Haak maakte een film over queer zijn. Wat is dat precies?

Noah Valentyn fotografeert Amsterdam Pride-ambassadeurs

“Schilderijen van Marlene en Audrey moesten mooi zijn, dit was iets anders”

“We zijn het gewoon gaan doen, in elkaars trui en foto's schieten”

‘Ik werd ermee gepest, maar als ik danste, voelde ik me geen buitenbeentje'

Jochem Brouwer fotografeert de mode van Frank Govers

Een onthullend gesprek met producer, model en Insta-hunk Alexander Abramov

REINDIER is niet te stoppen – zelfs niet met een verlamde stemband

“In Roemenië hebben homo's letterlijk een dubbele agenda”

Fotografieduo Dario en Misja over de liefde, dromen en lastige modellen

“Ik probeer zoveel mogelijk homokoppels in mijn strips te plaatsen”

“Ik hoef niet origineel te zijn”

Van Defensiemedewerker tot dansfotograaf

Jauke bestrijdt zijn onzekerheid met fotografie

Bij hun geboorte leken Laurens en Yentl tweelingzussen, maar niets bleek minder waar

'Ik haal mijn inspiratie uit "onze" geschiedenis'

‘Veel porno is repetitief en slaapverwekkend’

‘In onze zoektocht naar wezenlijk contact komen we steeds verder van elkaar af te staan’

Sterresoet en Gale geven iconische beelden een gay makeover

Levenskunstenaars Gerald en Martijn zochten zichzelf en vonden elkaar

'Hetero's kunnen nog heel wat leren van LHBT's'

'Veel mensen hebben niet door dat je in slechts 24 landen mag trouwen'

'Fotograferen tijdens de Canal Parade is een feestje!'

'Ik had geen idee hoe ingewikkeld een coming-out eigenlijk is'

'Ook hetero's moeten aandacht besteden aan de situatie van Tsjetsjeense homo's'

Stephanie en Esther raakten alles en iedereen kwijt, maar vonden elkaar

'Ik dacht altijd dat Nederland het toonbeeld van vrijheid was'

'Ik ben opdrachten verloren omdat ik fetisjfoto's maak'

'Slechte foto's maken is met deze modellen onmogelijk'

Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine 97

Deze keer: Alex Klaasen en heel veel pride!

Neem een abonnement

Geef cadeau