Gewoon Vrienden gaat over twee jongens en de liefde die tussen hen opbloeit. Die jongens worden gespeeld door Majd Mardo en Josha Stradowski. De ene jongen woont nog bij zijn moeder thuis en de ander keert terug naar zijn ouderlijk huis. De telefilm wordt gezien als de eerste Nederlandse ‘gay romcom’.

De film valt voor de tweede keer in de prijzen. Op het LHBTQ-filmfestival Mix Milano kreeg Gewoon Vrienden ook al de publieksprijs voor Beste Film, net als nu op het Perth International Queer Film Festival in Australië. En dan is de film ook nog eens genomineerd voor een Prix Europa.

Zoveel mogelijk gay-verhalen op de buis
We spraken eerder al met scenarist Henk Burger, die het verhaal aanleverde voor Gewoon Vrienden. Hij zei destijds over de film: ““Ik heb een beetje de verantwoordelijkheid op me genomen om zoveel mogelijk gay-gerelateerde verhalen op de buis te krijgen. En dan het liefst in een vorm waarbij homoseksualiteit an sich geen probleem vormt. In het Nederlandse filmlandschap wordt nog vaak gekozen voor verhalen waarin homoseksualiteit wordt geproblematiseerd. Die verhalen met veel conflict, waarin zowel de personages als hun ouders door een fase van acceptatie moeten, kennen we nu wel. Met Gewoon Vrienden wil ik iets anders laten zien. Ik probeer vooroordelen bloot te leggen en daarmee te spelen.”

Hier lees je het complete interview met Henk Burger. In het nieuwste nummer van Winq komt de in Syrië geboren acteur Majd Mardo (29) aan het woord. Hij kreeg onlangs een vaste aanstelling bij International Theater Amsterdam, het voormalige Toneelgroep Amsterdam. Zelf viel Mardo ook al eens in de prijzen: hij won een Gouden Kalf voor zijn rol in de One Night Stand-film Jungle.

Majd Mardo over Gewoon Vrienden
In het interview vertelt Mardo over zijn tijd in Syrië en over hoe het is om als vluchteling te worden aangesproken. Uiteraard vertelt hij ook over zijn rol in Gewoon Vrienden, waarin in hij een homoseksuele vluchteling speelt. Op de vraag of hij zoveel lof voor zijn rol krijgt omdat die zo dicht bij hemzelf staat, zegt Mardo:

“Ik vind het altijd heel lastig als mensen dat zeggen. Het doet zo veel af aan je acteurschap. Wat moet ik met zo’n opmerking? Nee, ik ben een actéúr! Ik spéél een personáge! Hoezo speel ik mezelf? Het is zo Nederlands om maar lekker jezelf gevonden te worden. Vereenzelvigen mensen mij echt zozeer met mijn personages?”

Snap je het wel, dat mensen dat zeggen? Je bent een vluchteling, je bent een homo. Er zijn heel duidelijke overeenkomsten.
“Ja, maar ik speel toch niet mezelf? Als acteur zoek je iets wat je herkent in elk personage dat je speelt. Stel, ik speel een psychopathische moordenaar die zich afgewezen voelt. Dan herken ik mij in het feit dat hij zich afgewezen voelt, niet in het feit dat hij allemaal mensen vermoordt. Met dat stukje herkenning bouw ik dan mijn personage. Natuurlijk heb ik een zekere affiniteit met een vluchteling of een homoseksueel personage. Maar als ik mezelf wilde zijn voor een camera, was ik wel presentator geworden.”

Op sociale media werden jullie veel besproken. Het ging dan vaak over jullie fysieke verschijning.
“Ik word daar eerlijk gezegd alleen maar onzeker van. Ik vind mezelf als ik eerlijk ben ontzettend lelijk in die film, weet je dat? Josha met zijn geile Bel Ami-bekkie is zo veel lekkerder! Ik ben Cruella de Vil vergeleken met hem. Ik vind dat echt, sorry.”

En alle complimenten van de wereld kunnen dat beeld niet veranderen?
“Nee, echt niet. Sorry. Kennelijk zie ik mezelf anders dan anderen mij zien.”

Je zei ten tijde van de première dat je er op je best uitzag in die film.
“Dat was ook zo. Ik had me voor die rol volledig opgepompt. Maar het was niet iets wat ik deed omdat ik het leuk vond; de dag na de opnames zat ik weer aan de hamburgers en de pizza’s. Ik voel me zo ongelukkig in de sportschool. Voor een rol wil ik wel elke ochtend om vijf uur opstaan om in de apparaten te gaan hangen, maar voor mezelf niet.”

Het volledige interview staat in de nieuwe Winq, die sinds vorige week in de winkels ligt.